Gamze bir yazı yazmış. Biraz önce yazmış ama sonra hemen çıkmış herhalde. Çünkü yakalayamadım ve yine konuşamadık. Ama nasıl bayıldım bu yazıya anlatamam. Sanki bana yazmış... Kovadır Gamze benim gibi. Böyle ayrıntıları düşünmesi normal. Bu kadar kuşkucu olması da normal. Benim seneler evvelden kalan hamster kuşkum gibi bu. Babam mıydı bilmiyorum ama şüphem onda yoğunlaşıyor. O muzur hayvan da gece gece üzerime atlamasaydı... Sevimliydi de kerata, ah, ah be cicim ah... Hüzünlendim yine... Neyse bak yine konudan uzaklaşıyorum. Toparlan Deniz hadi.

Sonuçta ben Gamze'nin bahsettiği o duyguyu biraz anlayabiliyorum. Ama neymiş şifre verecekmiş, herkes haberdar edilecekmiş falan... Ay şekerim yapma n'olursun. İçim bir garip oldu bak şimdi... Ne biçim konuşmalar bunlar böyle? Yaz sen sadece ama düşünme böyle şeyleri, bak yine hüzün basıcak yoksa beni... Olacak iş mi bu kadar işim varken sabah sabah. Hay bin şeytan...

Alıntı

son online olma zamani.

hepimiz ikinci karakterlere bolunuyoruz.... bazen de uc oluyoruz. belki bes. sahtelesiyoruz, aslinda yine hala tamamen kendimizken. baska isimler aliyoruz, kisa veya uzun, illa ki bir tarafimizi anlatan. biraz baska, biraz benzer; yeni kisiliklerimizi yaratiyoruz. bazen tanidiklari bulmak icin, bazen arkadas, bazen sevgili, bazen sadece oyun oynamak icin, bazen oylesine dolanirken... uzun zaman gecirirken. ve kucagimizda duranin en ufak bir sarsinti ile aslinda tamamen niteligini kaybedecek bir soguk cihaz oldugunu unutarak. internet baglantim olmadiginda bilgisayara bos baktigim anlari bilirim. peki, simdi, hmm; neyse ya, su kitap da yarim kalmisti, ya da aslinda hava da guzel sayilir diyerek kendime baska bir is bulmak uzere kapagi yerine indirirken... yonjada, icqda, msnde, popomundoda, forumlarda, hafifde, zuxxide, bloglarda, sozlukte... seneler boyunca... her yerde. o sanal suratin arkasindaki biziz aslinda, kanli canli. an gelip tamamdir diye gidebilecek olan... biz. bir zaman once, okuldan biri kaza yapmisti. trafik kazasi. sonra baska biri vardi, o dayanamadi belki de. kopruden birakti kendini. baska biri sadece gitmis, onu duydum, ayrintisiz... bazen hastaliktan, bazen sanssizliktan, bazen bikkinliktan, bazen sadece hayat... ve o gidenlerin ardinda kalan; aslinda daha cok kalmak zorunda kalan, kalmak zorunda birakilan sanal suratlar... kanimi donduruyor. icimi usutuyor. aman yarabbim olup sayfanin ustundeki xe uzanmak istiyorum. genelde elim devama gidiyor ama. resimlere bakip, yazilari okuyup... son online olma zamani. son yazilan blog icin tiklayin. o kisinin; detaylarina ulastigimiz, gordugumuz, okudugumuz, bir sekilde baglanti kurmus oldugumuz... ister cift tarafli olsun, ister tek. ama alistigimiz. orada iki gun once olan o tanidigin, artik olmayacak olmasi. ve bunu fark etmek. sonra bilmek. sonra anlamak... sonra dusunmek... ve budur sebebi butun sifrelerimi bir en yakinima listeleyip, en unutmayacagi tarafina ilistirmek istemem durup durup, hic kaybetmemesi uzere... aninda girsin, aninda siliversin butun varligimi diye. son online olma tarihimi gormesin kimse. ve o yandaki gulumseyen resmi. ve herkese haber verilsin tamam diye, buraya kadar. no more updates folks, just go on your way. best... diye. sade, acik.